Turkce Ust Menu

Breadcrumbs

Âb-ı Hayat - 1476

Enver abim buyurdular ki;

İnsanın ahirete yakınlığı arttıkça, hele hele yaşlanınca, bakıyorsun ki, dünya ha var imiş, ha yok imiş. Hepsi boş imiş. Onun için, çok mübarek bir zât hasta ziyaretine gitmiş. Aman hocam, tam zamanında geldiniz. Ben hastayım, kıvranıyorum, son demlerimi yaşıyorum, ne olur bana dua edin, demiş. Oğlum sana bir şey sorabilir miyim? Sana bir tomar para getirsem, demiş. Tövbe hocam, demiş. Ölümle pençeleşiyor, para mı sorar? Bir daha bakmış, iki tane villa, tapusu var, demiş. Tövbe estağfirullah, demiş. Evladım, şimdi senden dua almak zamanı. Bunlar az çok bizde var; ama sende hiç yok, demiş. Dolayısıyla, insan kalıban ve kalben, dünya isteklerinden koptuğu zaman, evliya olur. Evladım, sen vilayet makamlarının hepsini aşmışsın, demiş. Onun için, Mübareklerin en çok kullandıkları cümle; Bu dünya ha var imiş, ha yok imiş. Cenab-ı Peygamber 'aleyhissalatü vesselam' buyuruyor ki; İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar. Yani, rüya alemindeyiz, hayal dünyasındayız. Ha var imiş, ha yok imiş. O halde, ne yapmak lazım imiş? Allah rızası için çalışmak, Onun yolunda can feda etmek lazım imiş. Mübareklerin son zamanlarında yazı yazarken elleri titriyordu. Efendim, maşallah bu kadar yazdınız, dedim. Kardeşim, biz oturursak, millet yatar. Herkes başa bakar. Örnek, baştakidir, buyurdular.

İSTATİSTİKLER

Bugün:199
Dün:1,624
Bu Ay:32,550
Toplam:13,542,121
Online Ziyaretçiler:2
Mail Grubumuzun
Üye Sayısı:
125842