Turkce Ust Menu

Breadcrumbs

Âb-ı Hayat - 2683

  • Whatsapp'de paylaş
Enver abiler buyurdular ki;
 
Mübarek bir zâtın evine hırsız girmiş. Aramış taramış, fakat çalacak birşey bulamamış. Hırsız, birşey bulamadığı için üzüntülü bir şekilde kendi kendine söylenirken, mübarek zât, hırsızın arkasında, hırsıza; acele etme, demiş. Hırsız şaşırmış. Mübarek zât, sabah komşular bana tereyağ, bal, gibi yiyecek şeyler getirirler. Onları beraber yeriz. Sonra da para, altın gibi şeyler getirirler, onların da hepsini sana veririm,… ama bir şartım var, sabaha kadar benim dediklerimi yapacaksın, demiş. Hırsız, ne yapacağım, demiş. Mübarek zât, abdest al, sabaha kadar beraber namaz kılacağız, demiş. Hırsız; ben namaz kılmasını bilmem, hiç kılmadım, demiş. Mübarek zât, olsun, sen benim yaptıklarımı yaparsın,, demiş. Böylece, sabah olmuş. Sabahleyin komşular kahvaltılık getirmişler. Mübarek zât; söz verdim, gel bunları yiyelim demiş ve beraber yemişler. Hırsızın karnı doymuş. Sonra yavaş yavaş bir atlı gelmiş, babaaa diye seslenmiş, bir kese altını fırlatmış ve bu senin demiş gitmiş. Kesenin içinden tam 250 tane altın çıkmış. Mübarek zât, al bunlar senin, sana söz verdim, senin olsun demiş. Hırsız, şaşkınlıkla bakıp bakıp demiş ki; baba, ben hırsızım ama sen benden daha büyük hırsızsın. Hatta dünyada senden daha büyük hırsız yok. Sen benim kalbimi çaldın. Artık ben buradan gitmem. Sana burada hizmet edeceğim, demiş.
 

İSTATİSTİKLER

Bugün:172
Dün:373
Bu Ay:2,743
Toplam:14,322,093
Online Ziyaretçiler:2
Mail Grubumuzun
Üye Sayısı:
125842